Budynek, w którym mieści się Muzeum Sportu i Turystyki w Karpaczu został wzniesiony społecznie przez jego mieszkańców na terenie przekazanym przez gminę w latach 1932-36. Od początku przeznaczony on był na cele muzealne. Lokalna społeczność była dumna z tego, że szczycić się może swoją długą historią i osiągnięciami przed przyjeżdżającą tutaj publicznością nie tylko z całego Dolnego Śląska, ale i z innych regionów Europy.

Było to tak zwane Muzeum Regionalne, podobne do tych, jakie powstawały w tym czasie w bardziej zamożnych miastach Dolnego Śląska. Urządzono w nim ekspozycję o tematyce regionalnej, przede wszystkim poświęconą temu terenowi.
Po zakończeniu II wojny światowej muzeum to udostępniono do zwiedzania.


Z przewodnika Józefa Sykulskiego
„Karpacz, Bierutowice, Świątynia Wang, Śnieżka” 1946
Skład Główny u autora: Jelenia Góra, ul. Urocza 7

Muzeum regionalne znajduje się koło szkoły powszech-
nej. Mieści się ono w specjalnie na ten cel zbudowanym
domu — na parterze znajdują się zbiory, na piętrze
— mieszkanie woźnego.
Muzeum składa się z dwóch mniejszych i jednej większej
izby oraz przez całą długość domu prowadzącej sieni.
Izba pierwsza przedstawia śląską chatę sprzed stu laty.
Znajdujemy tam całkowite umeblowanie i urządzenie izby.
Ciekawe są: olbrzymia maślnica i nieznany w centralnej Polsce
typ łuczywa do oświetlania izby. Widzimy też w tej izbie
kilka książek niemieckich z 18 i 19 w.: stare biblie, książki
do nabożeństwa i śpiewniki regionalne. Na uwagę zasługują
Colloquia oder Tischreden" Lutra z 1568 r.
W drugiej izbie znajdują się ryciny roślin Gór Olbrzy-
mich i kamienie z tych gór. Widzimy tam też trzy figury
z drzewa: Liczyrzepy, kobiety płukającej złoto i kobiety zbie-
rającej zioła lecznicze.

W trzeciej izbie znajdziemy różne typy nart, sanek
i karpli, poza tym duży model Gór Olbrzymich — z dykty i gipsu.
Oprócz tego oglądamy w tej izbie różne typy czep-
ków kobiecych, łoże weselne, i, podobnie jak w izbach po-
przednich — wiele naczyń kuchennych, talerzy i t. p. rzeczy.
W sieni znajduje się kuchnia laborantów z wszystkimi
przyrządami, jakich oni używali. Jest to laboratorium i jedno-
cześnie magazyn laborantów. W tejże sieni znajduje się fan-
tastyczny kapelusz, w którym laboranci pokazywali się na
jarmarkach, gdzie sprzedawali swoje lekarstwa.
W słoju widzimy roślinę ,,alraune" (mandragora offici-
nalis) — korzeń rośliny w kształcie człowieka. Posiadanie
tej rośliny miało — według dawnych wierzeń — przynosić
człowiekowi szczęście (powieść H. H. Ewersa „Alraune").
Naprawdę warto zwiedzić to muzeum!"

Niestety wkrótce muzeum zamknięto, a zbiory muzealne przekazano do innych placówek muzealnych w kraju. Budynek przeznaczono na cele mieszkalne.

Mieszkańcy Karpacza przez wiele lat podejmowali próby jego reaktywowania. Przeglądając prasę regionalną pochodząca z tamtego okresu czasu znaleźć można artykuły poświęcone właśnie tej tematyce. Między innymi w 1959 roku w tygodniku regionalnym "Nowiny Jeleniogórskie" ukazały się dwa artykuły: "Spór o korzeń mandragory" (Nr 5/45) oraz "Kiedy w Karpaczu będzie muzeum?" (Nr 30/70).

W pierwszym z nich napisano: "Eksponaty świadczące w większości o słowiańskiej przeszłości Sudetów zniknęły stąd (...) Powód? - Rzekomo obcy kulturze polskiej charakter eksponatów. Piszę "rzekomo", gdyż wbrew opinii wydanej przez Dyrekcję Muzeum Śląskiego we Wrocławiu, sprawa przedstawia się nieco inaczej. Zabrane z Karpacza zbiory umieszczono bowiem nie, jakby się tego należało spodziewać w jakimś lamusie, a wystawiają je dziś - i to z powodzeniem - muzea w Jeleniej Górze, Kamiennej Górze, Muzeum Sportu w Warszawie i o dziwo... Muzeum Śląskie we Wrocławiu...Zresztą nie o zaspokojenie czyichś ambicji tutaj chodzi, a o rzecz daleko poważniejszą - o umożliwienie tysiącom ludzi zapoznania się z przeszłością Sudetów. Eksponaty mówiły same za siebie. Zebrane we wnętrzu łużyckiej chaty stroje ludowe stanowiły niezaprzeczalny dowód związku z sąsiednimi krainami słowiańskimi, Wielkopolską i Łużycami. Kobiece czepce, np., są prawie identyczne z tymi, które znane są do dziś na Śląsku. To samo można powiedzieć o sprzętach domowych, ceramice itp. Istniał tutaj też jedyny tego rodzaju dział poświęcony zielarstwu i pracy laborantów."

Tutaj właśnie, wśród słojów, maści i pęków ziół, królował ów cudowny korzeń mandragory. Ślady rzeczywistej, niezaprzeczalnej historii obecnego Karpacza - wówczas Płonicy, datującej się od XV wieku, zniknęły stąd. A szkoda. Pomijając już okres, w którym ludność miejscowa zajmowała się wypalaniem węgla, pasterstwem, czy drwalstwem, obrazowały one owe 200 lat trwające praktyki zielarzy i laborantów, wytwarzających leki na wszelkie możliwe choroby.

Działania mające na celu utworzenie w Karpaczu na nowo placówki muzealnej podjęte zostały w 1971 roku.
Otwarcie Muzeum Sportu i Turystyki Regionu Karkonoszy w Karpaczu, jako filii Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie nastąpiło 3 września 1974 roku.
 
Od 1 stycznia 2003 r. Muzeum Sportu i Turystyki w Karpaczu jest samodzielną instytucją kultury samorządu Województwa Dolnośląskiego.